Könül Yazar

Bir uşaq gəldi dünyaya… Bir uşaq…

Bütün uşaqlar kimi sağlam, yaraşıqlı, bapbalaca, gözəl, qapqara, şipşirin, toppuş,  əlləri yumuq-yumuq, saçları qıvrım-qıvrım, gözləri qonur-qəhvəyi, burnu yupyumru, dodaqları ağlamaqdan büzülmüş…

Bütün uşaqlar kimi bir uşaq…

Bütün uşaqlardan fərqli bir uşaq…

Hamıdan fərqli bir uşaq…

Bütün uşaqlar kimi xoşbəxt görünən, amma təkcə özü kimi bədbəxt bir uşaq…

Həyata gəlməyi çox önəmli olan bir uşaq…

Amma  bunun bədbəxtliyini öz çiyinlərində daşıyan bir uşaq…

Əslində doğulduğu gün deyil, ondan çox-çox öncə dünyaya gələn bir uşaq…

Dünyaya nifrət eliyən bir uşaq…

Həyatın iyrəncliyini doğulmamışdan öncə görən bir uşaq…

Bütün bunları anasının bətnində hiss eliyən bir uşaq…

İstəmirdi gəlsin dünyaya.

Çünki bilirdi bu dünya üçün çox böyük yük olduğunu…

Çünki bilirdi insanların onu anlamayacaqlarını.

Çünki bilirdi normal insan  olmamanın acısını çəkəcəyini.

Çünki bilirdi hamı kimi yaşamayacağını.

Çünki bilirdi onun üçün dünyanın sadəcə zindan olacağını.

Çünki bilirdi ona qoyulan qanunlara alət olacağını…

Çünki bilirdi əziz saydığı insanlara onu yaratdıqları üçün nifrət edəcəyini…

Çünki bilirdi anasına onu dünyaya gətirdiyi üçün əsəbləşəcəyini.

Çünki bilirdi canlarının canını alacağını..

Çünki bilirdi sevmənin ona qadağan olunduğunu.

Çünki bilirdi insanların ona qadağan olunduğunu.

Çünki bilirdi bu dünyanın vəfasını…

Çünki bilirdi hər şeyin boş olduğunu…

Çünki bilirdi özündəki heçliyə olan sevgini..

Çünki bilirdi can dediyi insanların da onu bir gün qoyub gedəcəyini…

O fərqli idi çünki… Fərqli gələcəkdi dünyaya. Fərqli də öləcəkdi…

O tək idi…

Tək də doğulub, tək də öləcəkdi.,. Bu dünyaya onu təkliyi lazım idi çünki.

O insanların firavan yaşaması üçün bu dünyaya alət olaraq gəlirdi çünki…

Anasının bətnində olanda hiss edirdi bunu. Bilirdi belə olacağını…

Və doğulmamışdan üsyan edirdi ona veriləcək həyata.

O istəmirdi doğulmaq…. O istəmirdi yaşamaq.. Ona bu məsuliyyət lazım deyildi. Ondan soruşmamışdılar onu bu cür yaratdıqlarında..

O istəmirdi bunların heç birini.. O istəmirdi doğulmaq… Doğulmadan öncə ölümü arzulayırdı o… Və hələ görmədiyi həyata nifrət eliyirdi doğulmadan…

Və o uşaq gəldi dünyaya…

Bir uşaq… Hər hansı bir uşaq… Çox normal bir uşaq…

Amma bir tək o bilirdi normal olmadığını..

Bir tək o bilirdi bu dünyada tək olduğunu…

Və başladı onun ömrü..

Yaşadığı hər gün ölümə daha çox bağlanırdı… Daha çox sevirdi ölümü… Həyatı da sevirdi, amma ölümün xətrinə. Çünki bilirdi yaşamasa ölümün ona verilməyəcəyini…

Çünki o fərqli idi…

Həyatla yallı gedirdi adəta…

Tutmuşdu həyatın əlindən… Gedirdi həyatla… Həyat onu balaca uşaq kimi döyə-döyə aparırdı adəta ölümə doğru…

Arabir nadinclik eliyirdi. Bezdirirdi həyatı. Həyat da o zaman ona elə bir sillə vururdu ki, ona elə bir acıqlanırdı ki, o da sakit dayanırdı həyatın qabağında. Və yenidən onun əlindən tutaraq gedirdi ölümə doğru…

Həyatdan başqa onu ölümə qovuşduracaq ikinci bir qüvvənin olmadığını bildiyi üçün qatlanırdı həyata… İyrənirdi ondan… Amma başqa çarəsi yoxuydu. O iyrəndiyi əllərdən tutmalıydı əbədi sevgilisi ölümün xətrinə…  Ölümü sevirdi çünki…

Bəzən ölümün xətrinə həyatla tanqo da oynayırdı…

Bəzənsə həyat ona elə bir tanqo oynayırdı ki… Hıçqıra-hıçqıra ölümü çağırırdı…

Belə olanda elə bir nifrət eliyirdi ki həyata…  Elə söyürdü ki onu…

Və var gücü ilə bu kəlimələri hayqırırdı dünyaya…

           “Dünya bezib mənim qaranlığımdan…. Mən də bezmişəm dünyanın süni işığından! Bezmişəm yalandan hər kəsə aktyorluq eləməkdən…! Bezmişəm  hansısa qanunlara uymaqdan…! Bezmişəm! Dürüst olmaq istəyirəm! Və indi dürüstəm… Və oynayıram həyatla! Həyat, sənə nifrət eliyirəm… Çünki mənim kimi bu cür axmağı yaşadırsan.. Özüm yalvarıram ki sənə məni yox elə! Sən isə mənimlə oyun oynayırsan… Sən mənimlə daim oynayırsan… Narahat olma mən də səninlə oynayıram artıq…. Zatən hər zaman da oynamışam səninlə…!!!!!! Oynayacam da! Sənin işığına qarşı özümün qaranlığından istifadə edəcəm! Həm də elə bir ustalıqla ki, sənin süni işığın mənim qaranlığımın gücündən və cazibəsindən yox olsun… Ətrafı və səni mənim qaranlığım bürüsün.. Dünyaya meydan oxuduğum qaranlığım…! Həyat, sənə nifrət eliyirəm bütün gücümlə… Sənin yaşamına nifrət eliyirəm bütü enerjimlə.. Sənin gözəlliyinə nifrət eliyirəm bütün sevgimlə.. Həyat, sənə nifrət eliyirəm…! Məni yaşatdığın üçün… Məni sənə qatlaşmağa məcbur etdiyin üçün… Həyat, sənə nifrət eliyirəm…! Axı mən səndən sadəcə yox olmağı istəyirəm.. Sənin verdiklərin və verəcəklərin mənim üçün önəmli deyil… Maraqlı da deyil.. Sən mənimçün maraqlı deyilsən həyat..Bir sürü boş-boş sevgi və kədər verirsən mənə.. Boş-boş dostluqlar, boş-boş sevgilər, boş-boş gülüşlər, boş-boş acılar.. Amma məndən soruşmursan ki, sən bunları istəyirsənmi..? Mənə axı sənin verdiyin sevgi lazım deyil… Sən axı bilirsən ki, mən heçliyin və boşluğun aşiqiyəm… Niyə mənə onu vermirsən?!  Niyə o ideal sonluğu mənə çox görürsən?! Mən axı özüm kimi sıfr olan insanların nəyini sevim..? Mənə məndən yüksəkdə duran lazımdı… Yəni heçlik.. Sən mənə onu ver..!. Məni boş yerə o qədər sevindirirsən ki… Heç soruşmursan ki, bu sənə lazımdırmı? Axı mənim nəyimə lazımdır boş sevinc ki, mənim üçün o sevincin keçici təsirindən başqa bir mənası yoxdur… Verdiyin əzablar da həmçinin.. Gülürəm sənə həyat… Çünki gülməlisən… Nifrət edirəm sənə həyat..! Çünki sən ilk öncə məni dəhşət birinə bağlayırsan, sonra da qoparırsan… Və mən sənin bu gücünün altında əzilirəm… Boynuma alıram həyat, sən məndən güclüsən.. Və elə buna görə də sənə nifrət eliyirəm….!”

Düzdü, o fərqliydi… Çox şey bilirdi… Acıları çox idi… Canı çox yanmışdı… Nifrət eliyirdi hər şeyə… Amma buna rəğmən sevirdi… Buna rəğmən içi eşqlə, sevgiylə dolub-daşırdı…

O qədər dostu var idi ki… Ona qibtə edənlər çox idi… Onu özünə örnək alanlar da.. Ondan öyrənənlər də.ş. Onu sevənlər də… Bütün bu acılara rəğmən o həyatın əlindən tutmağa davam eliyirdi… Çünki həyat verəcəyi bir dəyər tapmışdı..

Onun həyatı ölüm idi… Amma onun yaşamağına görə həyat alan bir dəyəri vardı.. Ona görə yapışmışdı həyatın əlindən…  Həyat onu nə qədər söysə də, onu nə qədər döysə də tuturdu onun əlindən, çünki ona dəyərlisinin yaşaması lazım idi… Dəyərlisinin yaşaması üçün də onun, o uşağın yaşaması vacib idi…

O da sırf buna görə yaşayırdı həyatla…

Ölümə doğru gedirdi həyatı söyə-söyə…..

Amma sevirdi də…

Çünki o nifrət etdiyi həyata nifrət etməyi belə sevmişdi artıq…

Sevgi üçün yaradılmışdı çünki….

Bir uşaq… Baxın, o uşaq bu idi… Və o uşaq indi təkcə həyata nifrət eləməyi   yox, artıq hər şeyi sevir… Çünki onu artıq bu mənasız və iyrəndiyi həyatın əlindən tutduracaq dəyərini tapıb…

O artıq həyatla ölümə doğru getdiyi üçün təəsüflənmir.ş.

Əbədi sevgilisinə,ölümə doğru içində böyük bir sevgiylə irəliləyir…

O uşaq elə bir uşaq idi.. Hər hansı bir uşaq kimi…

Könül Yazar

17.02. 2010. 01:50.

Bilirsən, sevmək acı çəkməkdir əslində.. Yanında olsa belə acı çəkmək. Sevdiyi üçün narahat olmaq və öz mənindən əl çəkmək. Əgər birini sevirsənsə ona olan sevgindən hər şeyi eliyə bilərsən. Namusundan da əl çəkə bilərsən, əvvəlki vərdişlərindən də, özündən də, hətta bakirəliyindən də. Əvvəl sənin üçün müqəddəs olan şey sevgin üçün adiləşə bilər və sənin müqəddəsin sadəcə sevgin və sevdiyin olar. Bunu məndən yaxşı heç kim bilə bilməz deyə düşünürəm. Sevginin müqəddəsləşməsi və keçmişin adiləşməsi… Amma yəgin ki, mənim kimi sevən hamı bunun hiss etmişdir. Yadındadımı, səninlə Şəmkirə gedəndə sənə dedim ki, vaxt varıydı mən oğlanlarla danışmırdım belə. Onda səni tanısaydım üzünə belə baxmazdım. Sənsə qayıtdın ki, indi gör nələr eliyirsən. Əslində bir az duruxdum o an, amma sənə hiss elətdirmədim.  Çünki deyəcəkdin ki, səni incitmək üçün deməmişəm. Bilirdim ki, məni incitmək üçün deməmişdin, amma bəzən insanın özüylə, keçmişiylə, əməlləriylə üzləşməsi gərəkdir. Və onda insan yanlış və doğru etdiklərinin hesabını verməlidir özünə. Məndə də elə olmuşdu o gün. Çox düşünmüşdüm o gündən sonra. Hələ də düşünürəm… Sən yenə qayıtdın Türkiyəyə onda və mən tək qaldım. Düşünmək üçün çoxlu vaxtım oldu. Bilmirdim, keçmişimmi doğruydu, yoxsa indi ürəyimin istədiyi kimi yaşadığım üçün xoşbəxtmi olmalıydım? Nəyin doğru olduğunu doğrudan bilmirdim.. Və indi də düşünəndə o zaman  nəyin doğru olduğunu seçə bilmirəm. Amma içimdə nələrinsə parladığını, üzümün güldüyünü, sənin məni qucaqladığında rahat bir nəfəs aldığımı və dünyanı vecimə almayacaq qədər hüzurlu olduğumu hiss eliyirdim. Və onda nə doğru vecimə olurdu, nə də yanlış. Səndə necəydi bilmirəm, amma etiraf etməliyəm ki, məndə beləydi. Bəzən düzdü, çox ağlayırdım, yanlış yolda olduğumu düşünürdüm. Amma nədənsə bu yol yanlış olsa da əl çəkmək mümkün deyildi sanki. Çünki tiryakisi olduğum yolun yeganə sakini sən idin. Və mən o narkotiki içimə çəkdiyim üçün xoşbəxt idim bəlkə də. Narkotikdən ayılanda insanı böyük bir peşmançılıq bürüyür adəta. Mən bəlkə də səndən ayılanda duyduğum o peşmançılıq üçün xoşbəxt idim. Səninlə günahların ən böyüyünü, iyrəncliyin ən çirkinini, yalanların ən pisini, oğraşlığın ən adisini yaşadığım üçün xoşbəxt idim bəlkə də… Doğrularımı yanlışlarıma çevirdiyim  üçün xoşbəxt idim bəlkə də… Sevgi bu olsa gərək. Dedim axı, müqqəddəsin parçalanıb yox olduğu, sevginin müqqəddəsin olduğu anda başlayır insan sevməyə… Mənim kimi… Amma mən bilmirdim o sevginin məni fahişə eliyəcəyini.. Sənin qucağından başqa qucaqlarda yatacağımı.. Doğurdan bilmirdim… Nəysə bu gecə çox yazdım deyəsən.. Çox yalnızam… Oğraş da atdı mənə, gəlmədi, gedim yatım. Gecən xeyrə..

Könül Yazar.

Həsrət sağalda bilmədiyimiz xəstəlikdir.

Həsrət havası buludlu bir iqlimdir. Hər gün yağış yağır o iqlimdə gözdən. Şimşək çaxır qəlbdə. Fırtına olur. Qasırğa dağıdır bütün qəlbi.  Və məhv olur hər şey…

Ananın övladına olan özləmidir həsrət. Əsgərdən gələn oğlunu ayaqyalın, başıaçıq küçədə qarşılamasıdır həsrət.

Ölüm ayağında olan xəstəsinə vurduğu dərmandan sonra onun yaxşılaşmasını səbirsizliklə, həyəcanla gözləyən həkimin üzündəki intizardır həsrət.

Sevgilisi yanında oturub əsgər yoldaşından danışanda, ürəyində “ Neynirəm sənin əsgər yoldaşını,di öp də, gör neçə aydı görüşmürük.”  – deyə əsəbləşən qızın qəlbindəki hirsdir həsrət.

Sevgilisiylə yeni – yeni görüşməyə başlayan oğlanın qızın əlindən tutması üçün qorxmasıdır həsrət. Onu öpməyi arzulamasıdır həsrət.

Yağışdan sonra Günəşin çıxmasıdır həsrət. Günəşdən sonra da buludun gəlməsi…

Atamın qəbridir həsrət.

Hər dəfə sarıldığımda məni isidən bumbuz baş daşıdır həsrət.

Hər gecə yatdığımda ehmalca gəlib üzümdən öpməsidir həsrət.

Onunla keçirdiyim hər gün yadıma düşdüyündə yanağımdan axan iki damladır həsrət.

Atam haqqında  yeni nəsə eşitdiyimdə atamı yenidən görürmüşəm kimi həyəcanlanmağımdır həsrət.

Hər paltarlarını qoxuladığımda ətrini içimə çəkməyimdir həsrət.

Gəzdiyim hər yerdə onu axtarmağımdır həsrət.

Tanıdım, tanımadım, atama oxşayan hamını doğma görməyimdir həsrət.

Atamla oturduğumuz kafelərdə gedib eyni stola oturmağım, onunla içdiyimiz kimi yenə eyni kofeni içib ürəyimdə onunla söhbət eləməyimdir həsrət.

Atamın Motal qızı olmağımdır həsrət.

Qəbrindən götürdüyüm torpağı hər yadıma düşdüyündə iyləyib rahatlamağımdır həsrət.

Acısına dayan bilmədiyimdə bacılarıma, qardaşıma, anama, nənəmə möhkəmcə sarılıb hıçqırmağımdır həsrət. Ağlamaqdan yorulub elə oturduğum yerdəcə yatmağımdır həsrət.

İtirməyin nə olduğunu bildiyim üçün hər gecə durub dəfələrlə evdəkilərin nəfəslərini dinlədikdən sonra rahat nəfəs almağımdır həsrət.

Hər şeydir həsrət…

Atamdır həsrət…

Hasretinle yandı gonlum…http://www.youtube.com/watch?v=OBFKwlVRWfA&feature=fvst

Könül Yazar

14. 01. 2012.

Sən deyilmiydin həyatdan küsdüyüm zaman mənə sevginin olduğunu, həyatın sevgidən yarandığını və əgər sevərsəm sevgini yaradana qovuşacağımı, sevgini yaradana qovuşmaq arzusu ilə sevgini tapacağımı deyən, məni yaşamaga həvəsləndirən.

Sən deyilmiydin dünyaya boş yerə gəldiyimi düşünüb ağlayanda mənə nə gözəl bir varlıq-İNSAN – olduğumu xatırladan.

Sən deyilmiydin insanların ikiüzlülüklərindən bezdiyimdə mənə yaxşı insanların olduğunu deyib təsəlli verən, dostlarım qəlbimi qıranda ağlayaraq məni rahatladan.

Sən deyilmiydin Könülü könlüne qovuşduran, ona Könülü tanıdan.

Ağlayanda onunla ağlayan, sevinəndə onunla sevinən.

Onunla birlikdə musiqiyə qulaq asıb həzz alan, onu ilhama gətirən ki, şeir yazsın sevdiklərinə.

Sən deyilmisən indi mənimlə Şopenə qulaq asıb ağlayan və özünə tərif yazdıran.

Səni axtarırdım…

Mənə bunca etdiklərinçün təşəkkür edəm sənə.

Özün gəldin axır ki…

Xoş gəldin sevgi dolu ümmanıma.

Xoş gəldin sevgi dünyama.

Xoş gəldin sevgi gəmimə.

Xoş gəldin sevgiylə dolu elmimə.

Xoş gəldin qəlbim!

Xoş gəldin səninlə qurduğum sevgi evimə.

Xoş gəldin!

Gəl ki səninlə bir yerdə sevim dünyanı,

Səninlə birgə aşiq olum gülə, çiçəyə, həyata, insanlara.

Gəl ki, qüvvətim artsın, qaranlığı işığımla boğa bilim.

Gəl ki, səninlə pisliklərə qarşı gəlim.

Gəl ki, səninlə sevgilərə yenilim.

Gəl ki, səni səninlə sevim.

Gəl ki, səninlə sənə gəlim.

GƏL! GƏL! GƏL!

Gəl ki, səninlə özümə gəlim!

Könül Yazar

28.02.2009

Həmişəlik…

Heç gəlməmişdi ki…

O getdi…

Olması gərəkən yerə…

Mənsiz… sevgisiz… ümidsiz… göz yaşlarıyla…

O getdi..

Mən göndərdim onu…

Sevə sevə göndərdim…

Ayrılığı gözümə alaraq göndərdim…

Mən onun boğazına sarılmışdım çünki…

O mənimlə boğulurdu çünki…

O mənimləydi, amma mənim deyildi çünki…

O mənim dünyama yad idi çünki…

Mənim ölkəmin sakini deyildi çünki…

Qürbətdə idi mənim qəlb ölkəmdə…

Darıxırdı yanımda..

Məni öpəndə darıxırdı, məni sevəndə darıxırdı, məni qucaqlayanda darıxırdı, əlimdən tutanda darıxırdı, səsimi eşidəndə darıxırdı, gözlərimə baxanda darıxırdı, saçlarımı oxşayanda darıxırdı… Mənim dodaqlarımda darıxırdı… Dodaqlarım onu öpmürdü, var gücü ilə gəmirirdi, özünə tabe etməyə çalışırdı cünki… Onu nəfəs almağa qoymurdu çünki…

O məndə darıxırdı…

Nəfəsimdə darıxırdı…

Qollarımda darıxırdı….

                        Könül Yazar

Hər kəsin bir dolusu vardır boşalmağı gözləyən. Mütləq!

Yaxşı insan deyirdilər onun haqqında. Nə bilmək olar. Bəlkə də yaxşı idi. Yəqin dostu çox idi. Dedik axı, ömrünü sevdiklərinə həsr eləmişdi. Yəni o ömrünü sevgiylə doldurmağa çalışmışdı. İnsanların sevgisiylə. İnsanların qayğısıyla. Allahın verdiyi nemətlərə şükür edib yaşamağı bilənlərdən olduğu üçün küncdə-bucaqda bir az pulu var idi ki, həmin pulla uşaq evi açmışdı atılmışlar üçün. Özü atılmış deyildi, çox şükür ailəsi yanındaydı, amma onların yanında özünü atılmış hesab eliyirdi. Çünki ona da bəzən qaranlıq və üsyan qonaq gəlirdi. Yardım etmənin gözəl bir şey olduğunu dadırdı yavaş-yavaş… Atılmışları sahiblənərək onlarla doldururdu ömürünü. Deməli, birinci sevgi, ikinci ona ehtiyacı olan insanlar… Yavaş-yavaş dolurdu ömrü…

Amma bu yetmirdi təbii ki. Yeməyə bir az acı bibər də qatmaq lazımdı ki, yemək dadlı olsun. Ona görə ona acı və göz yaşı lazım idi. Bunun üçün onu şan şöhərtinə görə sevən bir sevgilisi varıydı, vəfasız bir neçə dostu varıydı, baxıb böyütdüyü uşaqlardan yediyi çörəyə təpik atanlar varıydı. Ağlayırdı hər sevgilisinin gözləri yadına düşdüyündə. Başını yastığa qoyduğunda dostlarının ona etdiyi haqsızlıqlar gəlirdi gözünün önünə və ürəyi olmazın sancırdı. Deyəsən ürək xəstəliyinə tutulurdu yavaş-yavaş… Amma lazımıydı… Acı bibər… Dedik axı…

Bəzən acılardan qıvrıldığın  zaman bezirsən həyatdan, yorulursan  yaşamaqdan və artıq getmək zamanıdır. Bezmisənsə, yaşamaq səni incidirsə,  yaşamağa lüzum varmı? Yox təbii ki! Amma nə etsən də gedə bilmirsən. Gedə də bilməzsən. İşin ancaq şikayətlənməkdir. Şikayətlənməkdən başqa nə gəlir ki əlindən?! Necə ki, sevgilinlə dalaşanda ona ağzından çıxanı deyirsən, onu tanıdığın günə lənət də yağdırırsan, peşman da olursan  onu tanıdığına, amma yanından durub gedə bilmirsən.. Yanağına ehmalca, xəbərsiz dəyən dodaqlar bəs eliyir əsəbinin soyuması üçün. Buna bənzəyir bizim həyata olan söyüşlərimiz, həyatdan bezməyimiz.  Həyat da bir sevgilidir çünki bizə. Biz doğularkən  onunla nikahlandıq. Hər kəs öz həyatıyla.

O bununla da doldurmuşdu ömrünü. Çoxlu şikayət etmişdi həyatından, çoxlu bezmişdi, çoxlu üsyan eləmişdi.  Dedik ki axı, qaranlıq bəzən ona da qonaq gəlirdi…

Amma bunlar da  hələ tam dolması demək deyildi… Hələ çox dolmalıydı…  Qarışıqlıqlar, suallar içində qalmamışdı hələ. Dostunun sevgilsinə aşiq idi. Özünü dünyanın ən vicdansızı hesab edirdi. Süfrəsində çörək kəsdiyi insana xəyanət sayılırdı bu! Amma hissləriylə də başa çıxa bilmirdi. Nə təsadüf ki, qızın da ondan xoşu gəlirdi və o dostuna xəyanət etmək məcburiyyətində idi. İçindəki ehtirasa və sevgiyə güc gələ bilmirdi artıq. Beyni suallarla doluydu. Amma o dostuna bu xəyanəti edəcəkdi. Etməliydi!  Çünki ömür yeməyində xəyanət çatışmırdı. Axı yaxşı bilirsiz ki, ədavanın birini qatmadınsa yemək dadsız olur. Və o, dostuna xəyanət etmişdi. Onun sevgilisinə evlənmə təklif etmişdi. Qız da “hə” demişdi təbii ki. Amma bu dəfə də sualların o biri üzü yeyirdi beynini və qorxurdu yeni sevgilisinin dostunu atdığı kimi özünü də atacağına. Və özü qızı atmağa qərar vermişdi. Qız deyəsən hamiləydi. Ömür vicdansızlıqla da dolmuşdu. Nə gözəl! Yemək yavaş-yavaş öz dadını almağa başlayır…

İndi ona sevinc çatmırdı..  “HAHAHAHA” deyərək, qəhqəhə çəkərək gülmək və sevinmək…  Bunun üçün ailəsi vardı, can dediyini dostları  vardı, vəfalı insanları vardı, özəl günləri vardı, hər il qeyd etdiyi. Deməli yeməyə  sevinc də qatılmışdı…

Yeməyi bişirmək olarmı? Baş aşpazın icazəsi varmı görən yeməyi ocağın üstünə qoymağa? İçinə yalandan, aldatılmaqdan, sevgidən, vicdansızlıqdan, yaxşılıqdan, acıdan, unutduğum daha nələrdən tutmuş hər şeyi qatmışdı. Sabah 35 yaşı tamam olacaqdı. Məncə yeməyi ocağa qoymağın tam vaxtıdı.

Tələsməlisən tez elə! Sabah son günüdü, ay yazıq. Hələ  yemək bişməlidi, yeyilməlidi.  O dolunu boşaltmalısan sən! Sənin yeməyinin dadına qiymət verəcəyik biz. Tələs!  Tez elə! Amma təbii ki, sən sabah öləcəyini bilmirsən, tələsmirsən buna görə. Bax görürsən, əsas şeyi unutmusan, dostum. Hər gününü son gününmüş kim yaşamağı. Sən bunu unutmusan. Və indi heç ölüm düşüncən olmadan, asta-asta yeməyini ocağa qoymaq barədə düşünürsən. Amma bir şeylərin əksik olacağında qorxub bir müddət daha gözləmək istəyirsən, lakin nəyin əksik olduğunu bilmədiyin üçün tərəddüd içindəsən. Qarmaqarışıqlıq səni yorub. Günün axırında, yəni 35 yaşına bir dəqiqə qala, yeməyi bişirmək haqqında qərar verirsən. Və ocağa qoyursan onu. Yemək başlayır qızmağa… Yemək nə zaman bişər ki? 35 ilə hazırlanmış bir yemək nə zamana bişər ki? Bunu da bilmirsən, təbii olaraq…

Səhər açılır və dopdolu bir ömür qazanı ocağın üstündə bişir… O isə yatağında tərin içində uzanıb və qalxa bilmir. Rəngi yavaş-yavaş saralır. Getmək vaxtı çatıb. O ölməlidi! Əlini qazana doğru uzadır, amma taqəti yoxdu. Gələn artıq gəlib. Bəs o dolunu kim boşaldacaq? Bəs o yeməyi süfrəyə kimi gətirəcək? Onun bişdiyini kimi biləcək? Ömür bitdi bitəcək, ama yemək bişməyib. Kim onun ömrünə qiymət verəcək? Kim o ömrü baş aşbazın qabağına qoyacaq?  Kim o ömrü ləzzətlə yeyəcək?  Kim?

Nəfəsi ondan imtina eliyirdi… Onun ömür yeməyi isə hələ də ocağın üstündə idi… və __/\/\/\/\/\_ ____/\/\/\_ _ _/\/\/\____ _ _ _ _/\/\/\/\/______________________________

… Sonunu sizin düşünmənizi istədim. “Boşalan dolu” deyə yazdım amma boşaltmadım. Mənim nə həddimə. Hər kəsin bir dolusu vardır boşalmağı gözləyən. Mütləq! Boşumuzun olduğu kimi, dolumuz da vardır. Əminəm! Sadəcə həmişə bu sualı düşünürəm. Neçə il yaşadığımı bilsəydim, onu yarısını doldurar, yarısını da boşaldardımmı ki, gəldiyim yerə gəldiyim kimi boş qayıdım? Yoxsa əlim, qucağım dolu sovqatlamı qayıdardım? Ordakıların mənim doldurduqlarıma ehtiyacı varmı görən? Bunlar mənim ehtiyacım deyilmi, ordakılara nə? Ya da ki, bu dolan nə zaman boşalacaq? Yeməyə qiyməti kim verəcək?  Yeməyin qiymətə ehtiyacı varmı? Bişirdin, yeməsələr də olar, önəmli olan bişirmək, at getsi. Yeyilsə də, harda yeyiləcək?  Baş aşbazın qabağına çıxmaq və onun aşbazlıq məktəbinə daxil olmaq üçün bir yeməyin olmalıdımı ki, ona göstərəcək? Ya da ki, bu yeməyə qatılan bəzi ədavalar olmasa yeməyin tamı necə olar, yemək sınaqdan keçərmi? Bilmirəm… Düzü yemək işlərindən də başım çıxmır ki… Amaaaaannn, mən niyə bu yazını yazdım ki…

  Könül Yazar

 06.08 2010

Azərbaycan!!!!!!!

Öncə onu deyim ki, yazmaq üçün çox darıxmışam. Kompterimin qarşısında əylənə – əylənə yazmaq qədər mənə heç nə zövq vermir. Ona görə də gəldim yenə doğma məkana və başladım ürəyimdən nə keçir yazmağa. Bəri başdan məni yaxşı tanıyan dostlarıma deyirəm ki, Gürcüstanla Azərbaycanı müqayisə eləmiyəcəm, hansı pis hansı yaxşı demiyəcəm, heç tənqid də eləmiyəcəm, yəni, bir sözlə, bu postum sadəcə təəsüratlarımdır.

Gürcüstan

Bizim avtobus

Yolumuz çox maraqlı keçdi. Danışdıq, güldük, sən demə Tiensçilərin də arasında mafiya virusu yayıldığına görə, burda da mafiya bizdən yan keçmədi. Mafiya da oynadıq. Sonra Gürcüstan sərhəddini keçərək daxil olduq Gürcüstana. Onu deyim ki, elə də bomba şəhər deyil Tibilisi. Normal, ortabab şəhərdi. Bizi gətirdilər “SPA” otelinə ki, otel nə otel. Ulduzlarının sayı yoxdu. Darvazadan içəri girən kimi, elə bir cənnətdəsən. Otaqları, hamam – tualeti xüsusi ərəb ətirləriylə insana zövq verir. Hər dildə danışa bilən personal. Bir sözlə bizim səviyyəmizdən qat-qat yuxarda bir cənnət yuvası. Bunu görən bizim vicdanlı uşaqlar, içi mən daxil, dedik ki, biz bu otelin səviyyəsini sala bilmərik, burda elitni insanlar olmalıdı, ona görə də həmən otelimizi dəyişdik ortabab bir otelə –  “Avropa” otelinə – daşındıq.

Otelimiz

Səhər yeməyindən sonra çıxdıq, başladıq Gürcüstanı gəzməyə. Bələdçi bizi Gürcüstanın tarixi yerlərinə gəzməyə apardı. Bir sözlə maraqlı idi. Diqqətimi çəkən maraqlı bir şey o idi ki, küçələrdə maşın siqnalının səsini təsadüfən eşitmək olar. Çox sakit şəhərdi Tibilisi. Şəhəri yeni ilə görə xüsusi bəzəmişdilər. Mən Rustavelli küçəsini üzük axtarmaqdan qarış – qarış tanıyıram artıq. Amma heyif ki, tapmadım. ;(  Bəhruz söz verib ki, bir də gəlsək sənə üç dənə alacam o üzükdən Tibilisinin gecələri çox maraqlı olur. Çox sevdim. Sanki həyat gecə başlayır və insanlar gündüz işdə nə qədər yorulsalar da gecə mütləq əylənirlər və stresslərinin atırlar. Və sanki yeni günə yeni enerji ilə başlayırlar. Heç özümü orda yad kimi hiss etmirdim, çünki, hər yerdə azərbaycanlı və Azərbaycan dilini bilən insanlarla qarşılaşırdıq. Bu supper hissdi. Mən ət yemədiyimə görə təbii ki, kartof xəngəli,  bir də xaçapuri yedim üç gün. Dadlı idi.:)  Bir sözlə Gürcüstan elə Gürcüstan idi, biz də getdik heç nə dəyişmədi

Yeni Dostlar

Murad ve men

Onu deyim ki, bu cür kollektivlə ilk dəfə idi ki, yola çıxırdım. Aramızda hər nəslin nümayəndəsi var idi.   Və ən maraqlısı da o idi ki, hamı gənc ruhlu idi. Uşaqlar supper idi. Heç sıxılmadım. Düzdü, mənim öz dostlarım tamam fərqli insanlardı, bizim dünyaya baxışımız tamam fərqlidi, biz bir az qaranlıqda işıq axtaranlardanıq, biz bir az avarayıq , amma bu insanlarla da maraqlı idi və əgər mən sıxılmadımsa deməli, supper idi. Orda ən yaxın dostum, Tiens diliylə desək, sponsorum Murad olduğuna görə o mənə daha doğma idi, amma sonra uşaqları tanıdıqca hamısını çox sevdim. Yenə özümə mama tapdım. : )Afaq bütün Gürcüstan boyu mənə mamalıq elədi:) Mama, səni sevirəm :* Elxana xüsusi təşəkkür eliyirəm ki, bütün kaprizlərimizə dözürdü, elə bil ki, onu xüsusi olaraq fotoqraf gətirmişdik:) Nədənsə bilmirəm, Azad və Ruslan bəydən bir də Bəxtiyardan xüsusi müsbət enerji alırdım. Ayşən və Sevda xanımı tanığıma çox sevindim, çünki tanış çıxdıq, bir az da qurdalasam qohum olacaqdıq Leyla maraqlı qızdı, mehriban insandı, optimistliyi çox xoşuma gəldi, ama hələ də onu tam kəşf eliyə bilmədim.:) Sarvanın gülüşü supperdi. Hər yadıma düşəndə gülümsəyirəm. Kamil də maraqlı insandı, xüsusilə mafiya oynayanda Zeynəb oğluyla gəlmişdi, amma onun gənc ruhlu olması mənə ləzzət elədi. Solmaz xanımın da.  Rasim o qədər də çox danışmadı, amma, maraqlı uşaqdı. Bizim beyinlərdəndi. Sadəcə Azərbaycana olan neqativ fikri məni bir az pis elədi. Bilmirəm, o neqativ baxır,  yoxsa həqiqətən elədi… Raufun xüsusi öz dünyası var. Və o orda xoşbəxtdi. Ramin, Emin, Elnurlar, Şövqi, Əkrəm, Dilqəm, Elçin, Baxış və adlarını unutduğum hamı, sizi tanımaq maraqlı idi. Və mən düz 36 obraz kəşf elədim, hansı ki, hərəsi ayrıca bir dünyadı…

nuşşşş!!

Mən

Rustavelli

Mən yenə Gürcüstanda da mən idim. Çılğın, dəli-dolu, gombul, “səviyyəli şəxsiyyətsiz”, yeməyi çox sevən, əylənməyi çox sevən, otyeyən və.s və.s. Doyunca əyləndim, doyunca atlanıb- düşdüm, doyunca yuxusuz qaldım, doyunca yedim. Bütün üç gün boyu üzük axtardım Honey.im üçün və təbii ki tapmadım Honey, i am sorry ;( Amma ən əsası, yenə də öz prinsipimdən kənara çıxmadım..KÖKƏLDİM..ƏYLƏNDİM..ÖYRƏNDİM…

Fikir verəyin. Diyetdəyəm!

Tabesizlik  İşgüzarlıq  Eşq və  Nəhayət     Sağlamlıq

Gürcüstana əslində gediş səbəbim Tiensin Gürcüstanda keçirəcəyi konfrans idi. Düzü deyim, elə də supper bir konfrans gözləmirdim. Amma supper oldu. Dünyanın məhşur milyonçuları ilə tanış oldum.

Elaaa!!

Tebrikler!!!

Və o insanlardan xüsusi işləmək enerjisi aldım. Təşkilatçılıq pis deyildi. Düzdü mən olsam daha fərqli edərdim amma, bu da yaxşı idi. Ən əsası qoyulan məqsədə çatılmışdı. Dostlarımız konfransda xüsusi təbrik aldılar. Leyla və Murad ən yaxşı lektor olduqları üçün,  Ruslan bəy səkkiz ulduz olduğu üçün,  Azad bəy bürünc şir, Solmaz xanım da səhv eləmirəmsə bürünc şir və bir neçə adlarını unutduğum dostlarımız.

Sergey Polyak

Onların hamısını təbrik edirəm. O insanlar mənə əyani sübut idilər Tiensin insan həyatını dəyişdiyinə inanım. Başlıqda da dediyim ki, tabesiz, azad biznes, işgüzar insan, işinə sevgi və  sağlamlıq birləşəndə Tiens yaranır! Və mən TİENSi sevirəm!

Könül Yazar

21.12.2011

Etiraf edirəm ki, şəkli internetdən götürmüşəm!

Dedilər etiraf et ki, Könülsən…

Yaxşı.. edək də…

Düzü bilmirəm nə mənası var… Amma edək də… Sürək dərəyə.. Qurd da yesə özümüzündü.. Quş da…

Etiraf edim ki…

• Bu etiraf həftəsindən bir köpük anladıysam adım Əlövsətdi!
• Soyadım Yaqubovadır
• Yeganə kompleksim gombulluğumdu, amma yeməkdən əl çəkəmmirəm
• Vəfasızam, insanları tez unuduram
• Şöhrətpərəstəm
• Özündən razı insanlardan zəhləm gedir, üzlərinə gülsəm də arxalarını çevirən kimi söyürəm
• Qiybət eləməyi həddsiz dərəcədə çox sevirəm. Amma qiybət eləməyi bacaran adamla. Qiybət etməyi mənim kimi əyləncə halına gətirən adamla. Və indiyə qədər yeganə bir dostum elədi. Onunla olanda günüm super keçir
• Mamaya hər gün 30 dəfə yalan danışıram
• Insanları heç vaxt önəmsənmirəm. Heç vaxt, heç kim vecimə olmur, vecimə olmuş kimi göstərsəm də
• Nəsihətlərə cəmi 2 faiz əməl edirəm
• Azərbaycanda yaşamaq arzum yoxdu
• Siyası davada olan hər kəsə gülürəm. İdealogiyasından asılı olmayaraq
• Hamınız mənim üçün vasitəsiz
• Hamınızın mənim haqqımda olan fikirlərinizi yaxşı bilirəm, sadəcə sizin üzümə gülməyiniz işimə yarayır deyə “Love all of u”
• Milyonçu olmaq ən böyük məqsədimdi və mən buna nail olacam
• Kompleksizdiyim anadagəlmədi, sonradanqayırma deyil
• Sekslə heç vaxt məşğul olmamışam, bir də soruşmayın məndən bu sualı! Çünki siz hər postumdan  sonra ismarıc atırsız mənə, mən də gülmək krizinə girirəm
• Hər “tərbiyyəssiz blog yazım”dan sonra gündə ən azı 15 oğlan request göndərir mənə. Vallahı o yazıları oğlan tutmaq üçün yazmıram!
• Bezdim etiraf etməkdən! Boş – boş işlərlə məşğul olmayın! Kef eliyin!

Bəzən sıxıldığımızda, dünya gözümüzdə maraqsız göründüyündə çox sevdiyimiz, dəyər verdiyimiz bir insanı xatırlamaq belə kifayət edir əhvalımızın düzəlməsi və yenidən həyata sarılmağımız üçün...

Baxıram dənizə…

Hava çox soyuqdu.

Bombozdu hər yer.

Maraqsızdı, mənasızdı bir zamanlar mənə mənalı görünən hər şey.

Təbiətdə anlamadığım bir üsyan var,

Çox yad görünür şəhər,

Sanki ilk dəfəyəm bu şəhərdə,

Sanki hər şey təzədir və dəniz kənarında soyuq hava da yeni nəsə deyir mənə.

Baxıram dənizə…

Aman Allah, dəniz nə qədər yaddır mənə.

Halbulki mən onun sahilində o qədər əziz xatirə qoymuşam ki…

Nə qədər maraqsızdı dəniz.

Nə qədər bozdu sahil.

Nə qədər anlamsızdı hər şey.

Nə qədər mənasızdı.

Baxıram dənizə…

Hər  kəs öz işindədi,

Hər kəs öz həyatını yaşayır,

Bombozdu hər şey.

Sevgililər bir-birinə sarılaraq dənizə baxırlar doya-doya,

Sanki dənizi indi kəşf ediblər,

Sanki bu qədər il yaşadıqları şəhərdə  bu gözəlliyi görmədikləri üçün özlərini danlayırlar.

Bəlkə də heç dənizi görmürlər qəlblərindəki hərarətin istisindən,

gözlərindəki sevginin pərdəsindən.

Sevginin və ehtirasın zindanında başqa heç nə görməz ki, insan…

Sevgi də boz rəng geyinib bu gün.

Gözlərim uşaqlara sataşır birdən,

İlahi bu qədər məsumluq olarmı…?

Analarının əllərindən dartına-dartına gəzirlər sahil boyu.

İlk baxışdan insana elə gəlir ki, bu saat analarının əllərini  buraxıb qaçacaqlar oyuncaqlara doğru.

Gözlərindən axan yaşlar burunlarından axan sulara qarışıb və onlar analarına yalvarırlar ki, onları sərbəst buraxsın.

İlk öncə yazığım gəlir onlara.

Düşünürəm ki, mən nə qədər azadam.

Dəniz kənarında anamın əlindən tutmadan gəzə bilirəm.

Amma birdən  içimdən bir səs: “Yox! Sən onlar qədər azad deyilsən!” deyir,

Onlar qədər xoşbəxt deyilsən…

Onlar qədər məsum deyilsən…

Onlar özləri buraxmır anlarının əllərini.

O əllər onların qidasıdır çünki.

O əllər olmadan  yaşaya bilməyəcəklərinin bilincindədirlər çünki.

İstədikləri insanın yanındadırlar çünki.

Amma sən dünyalarca sevdiyin dənizinlə yenə də yalnızsan

və istədiyin insanı seçmək, istədiyin əlləri tutmaq və heç vaxt buraxmamaq, o əllərin qulu olmaq şansın belə yoxdu.

Axı sən böyüksən,

Axı sən qadınsan,

Axı sən əxlaqlısan,

Axı sən ağıllısan,

Axı sənin səhv eləmək şansın yoxdu,

Axı sən hamıya örnəksən,
Axı sən savadlısan,

Axı sən güclüsən,

Axı sən səhv eliyə bilməzsən!

Gözlərimdən istər istəməz yaş axır…

Necə də zəhləm gedir bu sözlərdən,

necə də nifrət eliyirəm…

İnsan özündən qaçarmı…?

İndi özümdən elə qaçmaq istəyirəm ki…

Azadlığın, ağıllılığın, əxlaqlılığın, güclülüyün, səhvsizliyin zindanından elə qaçmaq istəyirəm ki…

Elə qurtulmaq istiyirəm ki, özümdən hal-hazırda.

İlahi, nə qədər bombozdu hər şey…

Nə qədər mənasızam, ilahi…

Nə qədər maraqsızam…

Mənə yaşam sevgisi verən insanlar da indi maraqsızdı gözümdə…

Baxıram dənizə…

Və birdən gözüm gəmilərə sataşır, uşaqların dilincə desəm “lotka” lara.

İlahi o qədər doğma gəlir ki, onlar mənə…

Keçmişimdəki hansısa bir əziz xatirəmi xatırladır sanki…

Bu qədər yad olduğum şəhərdə bir tək ora o qədər doğma gəlir ki…

Və sən gəlirsən ağlıma…

Sadəcə sən…

Niyə xatırlayıram ki, səni sanki…

Niyə düşürsən ki, yadıma…

Səninlə sahildə qarşılaşdığım gün gəlir ağlıma…

Üzümdən istər-istəməz bir təbbəsüm qopur…

Deyəsən sahilin rəngi  yavaş-yavaş düzəlməyə başlayır gözümdə,

Sanki şəhər yavaş-yavaş doğmalaşır mənə.

Sanki nə vaxtsa olmuşam bu şəhərdə.

Və sən gəlirsən ağlıma…

Sən… sadəcə Sən…

Ən yaxın dostum,

Ən çox sevdiyim,

Ən əzizim,

Ən dəyərlim,

Ən çox güvəndiyim,

Ən çox inandığım,

Yanında özümü ən çox güvəndə hiss etdiyim,

Üzərinə ən çox   titrədiyim,

Zarafatlarına ən çox güldüyüm,

Hamıya ağızdolusu danışdığım,

Söhbətindən heç vaxt doymadığım,

Mənimlə olan səmimiyyətinə ən çox inandığım,

Yanında olduğumda rahatlıq tapdığım,

Zəngini həsrətlə gözlədiyim,

Nə qədər qırılsaq da məni  başa düşdüyünü çox yaxşı bildiyim,

Mənim ayrıca bir dünyam…

Ən çox sevdiyim nağılımın ən çox sevdiyim qəhrəmanı.

Qürurlu, özündən razı, yaramaz, amma bir o qədər də tərtəmiz, sevgidolu qəlbin sahibi,

canlara dəyən bir dost.

Gözyaşlarımın təsəllisi,

Sevincimin səbəbi,

Məni ən çox danlayan,

Amma ən çox da fikirlərimə dəyər verən,

Mənə ən çox nəsihət verən,

Amma ən çox  nəsihətlərini dinləmədiyim, sözünə qulaq asmadığım,

Üzdə məni danlasan da əslində etdiklərimin doğru  olduğuna inanıdığını çox yaxşı bildiyim,

Yanında özüm olmaqdan çəkinmədiyim…

Sən…. sadəcə sən….

Amma bu qədər gözəl olmayıb  hər şey,

Bu qədər günasız deyilsən yanımda,

Bu qədər rahat olmayıb səni xatirələrimə yazmağım,

Bu qədər rahat olmayıb səni qəbul etməyim.

Çox incimişəm zamanla səndən,

Çox qırılmışam,

Çox əsəbləşmişəm,

Özümü çox incitmişəm,

Çox danışmışam öz-özümə sənin dalınca,

Səni hər kəsdən fərqli qəbul etmək, səni “Sən” deyə qəbul etmək çox çətin  olub mənə.

Səni bu Könülün könlündə görmək o qədər incidib ki məni.

Bəzən o qədər bezmişəm ki, səndən,

İçimdən sənə olmazın əzablar vermək keçib,

Səni doyunca döymək istəmişəm.

Bəzən çox maraqsız olmusan mənə,

Hər kəs kimi olmusan,

Çox mənasız, çox soyuq, çox aldadıcı,

Sənə dəyər verməkdən qorxmuşam zaman-zaman,

Səni anlamaq istəməmişəm bəzən,

Səni görmək istəmədiyim günlər o qədər olub ki…

Mənə yalan danışdığını hiss etdiyimdə əlimdəki telefonu dəfələrlə çırpmışam divara,

Üzünə qışqırmaq, hər insan kimi səni incitmək istəmişəm etdiklərinçün,

Hər kəs kimi sənə həm yaxşı, həm də pis münasibət göstərmək istəmişəm,

Hər insan kimi sənə sadəcə sıradan biri kimi yaxınlaşmaq istəmişəm,

Səni qəbul eləmək istəməmişəm zaman-zaman,

Amma alınmayıb heç nə.

Çünki sən lap əvvəldən mənimçün özün  olmusan,

Dəyər verdiyim sən!

Elə buna görə də sən elə xatirələrimdə “sən” olaraq qalmısan.

Hər zamanki  “sən”!

Elə ona görə də səni xatırladığımda doğma gəlir bu şəhər mənə,

kefim açılır,

Boz rəngə bürünmüş şəhər öz rənginə qayıdır yavaş-yavaş,

Dənizim mavi rəngində elə gözəl görünür ki, indi,

Maraqlı gəlirəm özümə,

Mənalı gəlir yaşadığım 21 illik ömrüm,

Yaşadığımı hiss eliyirəm,

Tək olmadığımı, sevildiyimi, insanlara ehtiyacım olduğunu və mənə kiminsə ehtiyacı olduğunu anlayıram və dəyərim artır gözümdə.

İnsanların üzləri o qədər doğma gəlir ki mənə.

Sən demə şəhər o qədər bomboz deyilmiş,

O qədər mənasız, o qədər maraqsız deyilmiş şəhər,

O qədər yad deyilmiş mənə sən demə,

Orda sən yaşayırsan çünki,

Orda səninlə bağlı mənalı, mənasız bir yığın xatirəm var çünki,

Orda sənə olan sevgim,

Sənə olan dostluğum,

Sənə olan nifrətim,

Sənə olan əsəbim,

Sənə olan inamım,

Sənə olan marağım var çünki…

O necə maraqsız ola bilər ki, mənə,

Necə yad ola bilər ki,

Necə mənasız ola bilər ki…

Baxıram dənizə…

Hava da soyuqdu.

İlahi, nə qədər gözəldir dəniz…

Nə qədər maraqlıdır…

Nə qədər mənalıdır…

Nə qədər doğmadır…

… …Bəzən sıxıldığımızda, dünya gözümüzdə maraqsız göründüyündə çox sevdiyimiz, dəyər verdiyimiz bir insanı xatırlamaq belə kifayət edir əhvalımızın düzəlməsi və yenidən həyata sarılmağımız üçün……

20.11.09.

 Könül Yazar